www.wimjongman.nl

(homepagina)

De Doodsfabriek

()

-

23 maart 2018 - door Vic Rosenthal

Israël en het Joodse volk hebben geen vijand die verachtelijker is dan de PLO en haar dominante Fatah-factie.

De PLO werd in 1964 door de Arabische Liga opgericht als een "Palestijnse" organisatie met als doel de "bevrijding van Palestina door gewapende strijd". In 1969 werd dit overgenomen door de Fatah-groep van Yasser Arafat, die het sindsdien controleert. In 1993-94 creëerden de Oslo-akkoorden tussen Israël en de PLO de Palestijnse Autoriteit (PA), wat de gebieden reguleert waar 95 procent of meer van de Arabieren van Judea en Samaria woont. De PA wordt geleid door de PLO (ondanks de overwinning van Hamas bij de laatste PA-verkiezingen in 2006) en de voorzitter is Mahmoud Abbas, die ook het hoofd is van de PLO, en tevens van Fatah.

Waarschijnlijk zijn er meer Israëlische Joden vermoord door de PLO en haar facties dan welke andere terroristische groepering ook, waaronder Hamas en Hezbollah. De PLO heeft zich ingespannen om Joodse burgers en met name de kinderen te doden, zoals bij het bloedbad in de schoolbus van Moshav Avivim (wat een zeer interessante link is), het bloedbad in Ma'alot en het 'Bus van Bloed' incident (ook wel Kustweg-slachting genoemd). Hier is een lijst van PLO "aanslagen" tot 2004. Sindsdien is er nog veel meer gebeurd.

In het begin van de jaren '90 werd de PLO geïsoleerd, dat was in haar ballingschap in Tunis en andere plaatsen, met maar weinig recente terroristische gruweldaden op haar "tegoed" (de lelijke Achille Lauro-kaping in 1985 was een uitzondering). Maar in 1993 onderhandelden de zogenaamde "architecten van Oslo" - Yossi Beilin, Yair Hirschfeld, Ron Pundak, Uri Savir en minister van Buitenlandse Zaken Shimon Peres - over een overeenkomst met de PLO, die haar zou erkennen als de legitieme vertegenwoordiger van het "Palestijnse volk", en die de PLO-terroristen terugbracht naar Israël om de PA te vormen. De historicus Efraim Karsh beschreef het resultaat zo:

Voor Israël was dit de belangrijkste strategische blunder in haar geschiedenis, waarbij het een onuitwisbare terreureenheid voor de eigen deur heeft opgericht, de interne kloven heeft verdiept, het politieke systeem heeft gedestabiliseerd en de internationale status heeft verzwakt. Aan de Westelijke Jordaanoever [sic] en de Palestijnen in Gaza heeft het onderwerping gebracht aan de corrupte en repressieve regimes van de PLO en Hamas, die de aarzelende komst van het maatschappelijk middenveld in deze gebieden hebben gekeerd, en hun sociaaleconomisch welzijn verbrijzeld en de vooruitzichten op vrede en verzoening met Israël steeds verder verslechterd.

In hun naïviteit en hun waanzinnig wensdenken geloofden de "architecten" Arafat's verzekeringen dat hij het terrorisme had afgezworen, en dat ze het PLO-handvest zouden wijzigen om die artikelen te schrappen die oproepen tot de gewelddadige vernietiging van de Joodse staat. Premier Yitzhak Rabin had zijn twijfels, maar hij kon zich niet van meet af aan verzetten tegen een voldongen feit zonder te worden beschouwd als "tegen de vrede", en hij kwam al snel onder enorme druk te staan van de Amerikaanse president Clinton om tot een akkoord te komen.

Arafat begon onmiddellijk aan zijn dubbelspel: hij sprak in het Engels over vrede met de internationale gemeenschap, en riep in het Arabisch zijn volk op tot geweld. Karsh merkt op:

De elf jaar die volgden tot Arafat op 11 november 2004 overleed, boden een herhaling van hetzelfde verhaal aan. De voorzitter van de PLO (en zijn vroegere handlangers) zou de "vrede" die met "mijn partner Yitzhak Rabin" werd getekend, prijzen in de toespraken naar het Israëlische of westerse publiek. Maar tegen zijn Palestijnse kiezers beschreef hij de akkoorden als tijdelijke regelingen, die nodig zijn voor de behoeften van het moment. Hij verwees voortdurend naar de "gefaseerde strategie" en het door Mohammed in 628 ondertekende Verdrag van Hudaibiya met het volk van Mekka, dat hij een paar jaar later loochende toen de situatie in het voordeel van de profeet veranderde. Hij drong aan op het "recht op terugkeer", het standaard Palestijns/Arabische eufemisme voor de vernietiging van Israël door demografische ondermijning.

Het terrorisme dat men zou hebben afgezworen, werd voortgezet, waarbij Arafat in het geheim geld ter beschikking stelde van terroristen en zelfs samenwerkte met Hamas (over de waarde van het doden van Joden lijken ze het wel eens te kunnen zijn). Na het mislukken van de besprekingen in Camp David en Taba in 2000-2001, ontketende Arafat de wrede Tweede Intifada, waarin PLO en Hamas samen meer dan 1000 Israëlische Joden, voornamelijk burgers, vermoordden en waarbij meer dan 3000 Palestijnse Arabieren om het leven kwamen.

Het allerbelangrijkste is dat Arafat, zodra hij de macht overnam, de zogenoemde Doodsfabriek opende, de systematische indoctrinatie met anti-Israëlische en anti-Joodse propaganda van Palestijnse Arabieren op scholen en in moskeeën, en via officiële PA- en Fatahkranten, radio, tv en websites. De Doodsfabriek leert de Arabieren, en met name de jongeren, dat de grootste verworvenheid in het leven van een Palestijn is om zoveel mogelijk Joden te doden, vooral als de moordenaar een martelaar wordt. De grootste Palestijnse helden zijn martelaren, zoals Dalal Mughrabi, een jonge vrouw die deelnam aan het bloedbad in de Bus van Bloed. Talloze scholen, pleinen, sportfaciliteiten, enz. zijn vernoemd naar Mughrabi en andere Palestijnse voorbeelden. In navolging van Arafat opende Hamas een eigen Doodsfabriek, met kindertelevisieprogramma's en kleuterscholen waar ze de kinderen leren haat te zaaien en worden aangemoedigd om te doden zodra ze daartoe in staat zijn.

Arafats opvolger, de holocaustontkenner Mahmoud Abbas, heeft ervoor gewaakt niet betrapt te worden op het rechtstreeks bevelen geven tot terrorisme. Maar hij vervolgde en breidde de Doodsfabriek uit, en huldigde vaak de gevangen genomen of gemartelde terroristen als helden. Naast het Palestijnse nationalisme en de beroepen op de Arabische eer, komen hier traditionele antisemitische thema's uit voort, zowel in de islamitische als in de Europese traditie. Hoewel de PLO zowel onder Arafat als onder Abbas herhaaldelijk heeft beloofd deze opruiing te stoppen, heeft het dat nooit gedaan.

Vandaag de dag zijn de sociale media een krachten-vermenigvuldiger geworden die de boodschap aanvult en verspreidt. In feite is het als gevolg van het autonome karakter van sociale media twijfelachtig of de Doodsfabriek volledig gesloten zou kunnen worden, zelfs als de PA en Hamas het aanzetten in hun eigen media en scholen zouden stoppen.

Alsof dat nog niet genoeg was, betaalt de Palestijnse Autoriteit ook nog op schandelijke wijze salarissen uit aan de families van terroristen die door Israël gevangen zijn gezet vanwege veiligheidsovertredingen of gedood zijn bij hun pogingen tot terreurdaden. De maandelijkse betalingen staan in verhouding tot de duur van de straf, zodat de familie van een massamoordenaar die meerdere levenslange gevangenisstraffen heeft gekregen, het meest wordt betaald. De PA betaalt ook voor de bouw van een nieuw huis voor de familie van een terrorist wiens huis wordt gesloopt. Ondanks grote internationale druk - eindelijk, praktisch al het geld van de PA komt van internationale donors - heeft Abbas gezegd dat hij nooit het programma zal beëindigen dat in 2016 $318 miljoen aan de families van "martelaren" en gevangenen betaalde.

De combinatie van levenslange indoctrinatie en aansporingen met financiële prikkels heeft ertoe geleid dat bijna elke Arabier van de PA, en zelfs enkele Arabische burgers van Israël, potentiële moordenaars zijn geworden, en dat het steeds gevaarlijker wordt om op straat te lopen of bij een bushalte te wachten. Arabische kinderen vanaf dertien jaar hebben terreuraanslagen gepleegd. Hoewel er in Israël al sinds de periode van voor de oprichting van de staat anti-Joods terrorisme is geweest, is het overwicht van het "plotselinge jihad-syndroom" door Arabieren die niet aan terreurgroepen zijn gelieerd, ongekend.

Er is geen eenvoudige oplossing, geen tijdmachine om terug te gaan tot 1993 en de Oslo-dwaasheid te onderscheppen, maar er zijn een paar dingen die inmiddels duidelijk zouden moeten zijn:

We moeten ons in de eerste plaats realiseren dat de PLO een vijand is van de staat Israël en het Joodse volk. Er worden regelmatig Joden vermoord door Palestijnse Arabische terroristen, omdat de PLO hen aanmoedigt en betaalt om dit te doen. In feite heeft de PLO "een contract gesloten" met het Joodse volk. Het betalen van een 'hitman' om iemand te doden wordt in beschaafde landen beschouwd als moord, en zijn weigering om dit te stoppen maakt Mahmoud Abbas tot een moordenaar. Hij moet worden gearresteerd en gevangengezet.

We kunnen de Doodsfabriek niet volledig sluiten, omdat het via sociale media zal doorgaan. Maar we kunnen toch zeker het aanzetten door PA-media stoppen. TV- en radiozenders die aanzetten tot moord of die anti-Joods materiaal uitzenden, kunnen uit de lucht worden gehaald. Kranten kunnen worden gesloten. Websites kunnen worden geblokkeerd. We hoeven geen toestemming te vragen; doe het gewoon.

Voor zover de PLO onze vijand is, zijn wij niet verplicht er op enigerlei wijze mee samen te werken. In feite zijn we in oorlog met de PLO, en samenwerking met de vijand in tijden van oorlog is verraad. We moeten geen geld overmaken aan de Palestijnse Autoriteit - die onder een andere naam ook de PLO is - en haar burgers geen werkvergunningen verlenen. We moeten onze bondgenoten aanmoedigen om ook de financiering van de Palestijnse Autoriteit stop te zetten.

We zijn gewend geraakt om samen te werken met de Palestijnse Autoriteit, omdat we denken dat die het terrorisme smoort, maar dat betekent dat we ons laten chanteren en bedreigen. En ongeacht onze onderdanigheid, terrorisme blijft en groeit na verloop van tijd, omdat we zo nooit onze vijand verslaan.

We hebben geen tijdmachine waarmee iemand de pen uit de hand van Rabin zou kunnen rukken, maar het erkennen van de ernst van de fout die we hebben gemaakt, is de eerste stap om deze pennenstreek te repareren.

Bron: The Death Factory | Abu Yehuda