www.wimjongman.nl

(homepagina)

Britse 'Gerechtigheid': Onzin

door Bruce Bawer | 2 juni 2018

De berichtgeving hier tijdens de laatste dagen van de Tommy Robinson-affaire in Groot-Brittannië lijkt in bepaalde kringen in Merry Old England op zijn minst een kleine impact te hebben. Vanuit sommige van de elite-adressen in het Verenigd Koninkrijk zijn er berichten binnengekomen die, in een prachtige toon van neerbuigendheid, die niemand van buiten de kust van Engeland ooit helemaal kan loslaten, te verklaren dat degenen onder ons die sympathiseren met Robinson het allemaal bij het verkeerde eind hebben; dat we eenvoudigweg niet de prachtige nuances van de Britse jurisprudentie begrijpen, in het bijzonder de wetten van het koninkrijk over de reikwijdte van rechtszaken - want als we dat wel zouden begrijpen, zouden we erkennen dat Robinsons standrechtelijke arrestatie en gevangenschap geen schandelijke ontkenning van zijn vrijheid van meningsuiting is, en van zijn recht op een eerlijk proces en zijn recht op een advocaat van zijn eigen keuze te krijgen, maar in feite zeer passende acties waren om de integriteit van dat proces te waarborgen. Degenen onder ons buiten het Verenigd Koninkrijk die denken dat de Britse vrijheid in gevaar is gebracht en dat het Britse rechtssysteem op cynische wijze is uitgebuit voor onbeduidende doeleinden, vergissen zich blijkbaar volkomen. Integendeel, wij krijgen instructies, de Britse politie blijft zich gedragen in een verantwoordelijke zaak, de Britse rechtbanken zijn nog steeds een toonbeeld van oprechtheid, en de echte Britse journalisten (niet die onhandige, activistische amateurs zoals Robinson) blijven hun rol met buitengewoon professionalisme en fatsoen vervullen en houden zich daarbij strikt aan de uiterst verstandige regels die de reportage over rechtszaken in het land van Magna Carta regelen.

"Het is waar," erkende een correspondent, "dat de Britse politie in voorgaande jaren ten onrechte aarzelde om islamitische kinderlokkersbendes te vervolgen. En het was een schokkend schandaal waar de Daily Mail veel heeft gedaan om dit te verslaan en te verontschuldigen. Maar dat is veranderd.

Aarzelen? Gewijzigd? Dit spreekt van Engelse understatement. Decennialang - niet slechts jaren - wisten politie, maatschappelijk werkers, lokale politici en journalisten in heel Groot-Brittannië dat duizenden niet-islamitische meisjes in het hele land herhaaldelijk werden verkracht door moslimbendes. De daders werden niet gearresteerd - deels omdat de politie en andere gezagsdragers blijkbaar doodsbang waren om als racisten te worden genoemd.

( )

Britse politie. Terwijl de autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk alles in het werk stelden om te voorkomen dat moslimcriminelen worden gearresteerd, nemen ze wel snel Britten, zoals Tommy Robinson, die kritiek uiten op de islam, in hechtenis. Foto: Wikipedia.

Bovendien hadden ze een enorme explosie van moslimschande kunnen vrezen. Ook in een land waar de klasse nog steeds een cruciale rol speelt, komen de meeste slachtoffers uit arbeidersgezinnen, en zijn ze dus wellicht gezien door ten minste enkele functionarissen die de islamitische culturele verrijking koesteren als het broedsel van niet intellectuele mensen.

In plaats van verkrachters te arresteren, heeft de politie - in minstens een paar gevallen - mensen gearresteerd die niets anders deden dan proberen hun kinderen uit de klauwen van verkrachters te redden.

Zeker, de Daily Mail begon eindelijk met het nieuws over dit alles, waardoor ze de politiediensten en rechtbanken dwongen. Maar om te suggereren dat het beleid is veranderd dat deze gruweldaden mogelijk heeft gemaakt, - of dat we in de buurt komen van dat alle moslim verkrachters nu berecht worden of al achter de tralies zitten - is een absurde en groteske leugen.

Deze tientallen jaren van verhullingen door Britse functionarissen zijn op zichzelf al afschuwelijke misdaden. Maar hoeveel van hen die het wisten, maar niets deden, hebben ook maar iets onder ogen gezien dat maar iets op rechtvaardigheid lijkt? Blijkbaar niemand. Het is duidelijk dat al te veel Britten woedend zouden moeten zijn, niet alleen tegen de kinderlokkersbendes, die monsterlijke daden hebben gepleegd op een schaal die de verbeelding prikkelt, maar ook tegen de ambtenaren die wegkeken, in plaats daarvan in hoge verontwaardiging zijn over Tommy Robinson, een van de weinigen die het publiekelijk hebben durven noemen, dit brute gewelddadige misbruik van kinderen bij de naam te noemen en om erop te reageren in een verhouding tot de schurkenstreek. Eén Engelsman verklaarde dat heel het personeel van de politie, en het gerechtsgebouw in zijn land, de gevallen van kinderlokkerij "grondig hebben onderzocht" en dat hun inspanningen "veel politietijd en grote uitgaven hebben gevergd". Door live te rapporteren op Facebook van buiten het gerechtsgebouw, verklaarde hij, riskeerde Robinson al hun harde werk te vernietigen door informatie uit te zenden waarvan, door wet, juryleden in dit proces, en potentiële juryleden in andere verkrachtingsbende-processen, onwetend moeten worden gehouden.

Onzin. Robinson heeft buiten dit gerechtsgebouw niets gedaan wat andere verslaggevers al niet regelmatig doen. De door hem verstrekte informatie, waaronder de namen en leeftijden van de verdachten, kwam direct van de BBC-website. De criticus die zo'n tedere bezorgdheid uitsprak over de "politietijd", betoogde eigenlijk dat Robinson, door al die moslimnamen voor te lezen, ongelukkige "vooroordelen" in de hoofden van potentiële juryleden zou kunnen hebben gevormd die het voor hen onmogelijk zouden maken om toekomstige moslimverdachten een eerlijk proces te geven. Zo stelt hij voor dat het hele Britse publiek in het ongewisse moet worden gelaten over de realiteit van islamitische verkrachtingsbendes, zodat deze criminelen zich eerlijk kunnen laten berechten? "Robinson was niet alleen op straat, hij stuurde een live commentaar naar het internet," klaagde een correspondent. "Als er dus een andere journalist wordt gevonden die dat doet, kan hij of zij mogelijk ook naar de gevangenis gestuurd worden op grond van een muilkorf-order, totdat het proces eindigt.

Gelooft iemand werkelijk dat een bekend BBC of Sky News reporter ooit van buiten het gerechtsgebouw in Leeds zou zijn gesleept, in een gevangeniswagen zou zijn geschoven, voor een rechter zou zijn gesleept en ongemerkt in de bak zou zijn gegooid zonder dat het mogelijk was geweest om een advocaat te bellen? Zoveel zorg - terecht - over het heilige recht van de verkrachters op een eerlijk proces, inclusief het vermoeden van onschuld en de mogelijkheid om de advocaten van hun keuze te krijgen - maar eveneens zoveel bereidheid te verontschuldigen tot ontzegging voor hetzelfde recht voor Robinson! "Een "opgeleide beroepsjournalist", zo horen we, rapporteert geen informatie over een proces live van buiten een gerechtsgebouw "maar stuurt een rapport naar de krant, waarvan de redactie en/of advocaten het kunnen controleren voordat het wordt gepubliceerd". Meer onzin. Zoals elke kijker van het Britse televisienieuws weet, houdt een "opgeleide professionele journalist" in Groot-Brittannië zich aan allerlei professionele gedragsregels: hij noemt moslims "Aziaten", hij omschrijft elke criticus van de islam, of iedereen die deelneemt aan een manifestatie uit protest tegen de onrechtvaardige opsluiting van een criticus van de islam, als een lid van extreem-rechts, en hij identificeert extreem-linkse lastermachines als "antiracistische groepen".

Sommige Britse correspondenten spraken ook hun bezorgdheid uit over het feit dat roekeloze retoriek over de Robinson-affaire uiteindelijk "een opstand" zou kunnen veroorzaken in Groot-Brittannië, wat "tot immense aantallen slachtoffers zou kunnen leiden". Het nieuws berichtte: er zijn al immense slachtoffers gevallen. Vraag voor deze critici: Zijn die minderjarige verkrachtingsslachtoffers voor u onwezenlijk? Hoe zit het met de talloze Britse slachtoffers van genitale verminking van vrouwen, 'eerwraak' en andere 'eer'-gerelateerde straffen, om nog maar te zwijgen van verschillende activiteiten van kleine buurtschap moslimbendes? Ja, er zijn slachtoffers gevallen en als Groot-Brittannië doorgaat in de richting waarin het nu gaat, zal het aantal slachtoffers alleen maar toenemen. "Demografie is bestemming," zoals het gezegde zegt.

Tot slot wordt een door Robert Spencer geciteerde verklaring in één noot werkelijk van de hand gewezen, dat "de duisternis van het totalitarisme in overeenstemming is met de sharia" en op Groot-Brittannië neerdaalt. "Iemand die zo'n zin uitspreekt," wordt ons verteld, "verliest onmiddellijk het respect van de meeste Britten die ik ken. In het Verenigd Koninkrijk wordt dergelijke lugubere retoriek gezien als kenmerkend voor gekken.

Interessant om de concepten van luguber en respect aan de orde te stellen. Moeten we de mensen die decennialang kinderverkrachtingen hebben verdoezeld nog steeds respecteren? Als er "holle retoriek" is, nou ja, dan vragen die holle gebeurtenissen misschien om holle retoriek - vooral voor gebeurtenissen die door de overheden al jarenlang onder het tapijt worden geveegd. Wat betreft de verwijzing naar Robert Spencer, een dappere en geleerde wetenschapper, als een "gek": goed, wat neerkomt als het hoofd-in-de-zand aplomb op geestelijke gezondheid, dan reken mij ook maar als een gek.

Een Britse waarnemer klaagde erover dat degenen onder ons die de behandeling van Robinson in de afgelopen dagen hebben bekritiseerd, schuldig zijn aan "onwetende kwaadaardigheid tegen de autoriteiten. Wat is dit voor soort van Britten, die meer lijken op te duiken als er openhartige kritiek wordt uitgeoefend op overheidsfunctionarissen dan bij massale groepsverkrachtingen van kinderen? Mij is ook verteld dat "een ervaren Engelse jurist ... zou hebben geadviseerd" om sommige passages van mijn recente artikelen niet te publiceren. Gelukkig is niet iedereen onderworpen aan de steeds schrikwekkender wetten van Groot-Brittannië.

In een andere notitie van het Verenigd Koninkrijk wordt botweg ontkend dat de vrijheid in Groot-Brittannië vandaag de dag aan het afnemen is: "Laten we duidelijk zijn, er is in de Tommy Robinson-affaire geen beknotting geweest van de vrijheid van meningsuiting door de Britse rechterlijke macht, regering of pers. Maar integendeel, zoals uit een aantal artikelen in de afgelopen jaren is gebleken, heeft het Verenigd Koninkrijk de vrijheid van meningsuiting over de islam door wie dan ook steeds verder ingeperkt.

"Als je een aantal van je bijdragen leest," zo klaagde één communiqué, "zou je denken dat het Verenigd Koninkrijk een Islamitische Staat is geworden." Nee, nog niet. Maar het is onderweg, dankzij de zelfgenoegzame mensen die zich meer zorgen maken over "paniekverhalen", zoals een man het uitdrukte, dan over de echte enge acties die deze "paniekverhalen" vertellen. "Het wordt allemaal te hysterisch en extreem", zo luidt de aanklacht, en ze beschuldigen ons van "aanzetten tot haat". Ach ja, laten we de theekopjes niet laten rinkelen terwijl de barbaren onze kinderen verkrachten. Laten we geen eerlijk verslag doen van een verkrachtingscrisis - waarvan de verkrachters vaak zelf zeggen dat ze is geworteld in de leringen van de islam - om te voorkomen dat sommige lezers zich tegen deze godsdienst keren.

Een andere briefschrijver noemt Tommy Robinson, hoewel hij een aantal soortgelijke kritiekpunten uit de doeken doet, "een echte racist". Natuurlijk is de roeping tot mensenracisten wapen nummer 1 in elke serieuze campagne om de kritiek te stoppen, ook op de islam. Ieder van ons die al geruime tijd kritisch schrijft over de islam is gewend om racisten te worden genoemd. Men went eraan. Maar afgezien van het feit dat het een armoedige kaart is om uit te spelen - er zijn immers echte racisten in de wereld - is Tommy Robinson niet een van hen. Hij heeft er vaak op gewezen dat hij is opgegroeid in een raciaal gemengde gemeenschap en dat zijn levenslange vrienden onder meer Afrikanen, Caribische zwarten en jongens met een moslim- en hindoe-achtergrond zijn. Zijn beste vriend is zwart. Ras lijkt voor hem gewoon geen probleem te zijn geweest. Hij verliet de Engelse Defence League vanwege haar racisme.

Als er hier sprake is van onverdraagzaamheid, dan lijkt dat van de kant te komen van degenen die Robinson - wiens moed, liefde voor het land en gevoel voor burgerzin ze niet kunnen herkennen - die hem zien als een lompe volksmenner die de zaak van het bestuur moet overlaten aan degenen die de vereiste opvoeding, opleiding, manieren en wijsheid bezitten.

Het eindresultaat is eenvoudig. De beweringen van deze hoog gestemde correspondenten wijzen op het tegendeel, Groot-Brittannië verkeert in ernstige problemen. Terwijl buitenlandse waarheidspredikers de toegang tot het land wordt ontzegd, zijn jihadpredikers nog steeds welkom. Hoewel de autoriteiten nog steeds alles in het werk stellen om te voorkomen dat een moslimcrimineel wordt gearresteerd, vervolgd of opgesloten, worden gewone Britten al snel in hechtenis genomen, of brengen ze op zijn minst een intimiderend bezoek aan hen die kritiek durven te uiten op de vredesreligie. Als mensen de moeite namen om klachtenbrieven te schrijven als reactie op artikelen die sympathiek zijn voor Tommy Robinson, dan komt dat misschien omdat ze erkennen dat het nieuws over de uitholling van de Britse vrijheid eindelijk naar buiten komt - niet alleen naar een relatief kleine groep mensen in de VS en elders, maar naar miljoenen - en ze houden er helemaal niet van.

Bruce Bawer is de auteur van de nieuwe roman The Alhambra (Swamp Fox Editions). Zijn boek While Europe Slept (2006) was bestseller van de New York Times en finalist van de National Book Critics Circle Award. Zijn andere boeken zijn A Place at the Table (1993), Stealing Jesus (1997), Surrender (2009) en The Slactims' Revolution (2012). Hij is van oorsprong New Yorker en woont sinds 1998 in Europa.

Vertaling door W.J. Jongman en H. Sleijster

© 2018 Gatestone Institute. Alle rechten voorbehouden. De artikelen hier afgedrukt geven niet noodzakelijkerwijs de standpunten weer van de vertalers of van Gatestone Institute.

Bron: British 'Justice': Poppycock