www.wimjongman.nl

(homepagina)

Trump en Obama's derde termijn

Door Caroline Glick - 17 oktober 2017/p>

In een interview met Walla Nieuwssite dinsdag zei Minister van Defensie Avigdor Lieberman: "Hoe actiever de VS is [in het Midden-Oosten], hoe beter zal het zijn voor Israël."

()

Op papier lijken Liebermans gevoelens redelijk genoeg. President Donald Trump is veel vriendelijker dan zijn voorganger Barack Obama. De tóón van de betrekkingen tussen de Verenigde Staten-Israël is enorm verbeterd sinds Trump aantrad.

Het probleem is dat er inhoudelijk geen echt verschil is tussen de twee regeringen – niet in het Midden-Oosten en nergens.

Neem bijvoorbeeld het nucleaire programma van Iran.

Volgens de Amerikaanse Nucleaire Overeenkomst Herzieningswet (2015) was Trump op 15 oktober verplicht om zijn driemaandelijks verslag aan het Congres voor te leggen om te certificeren of te de-certificeren dat Iran voldoet aan de voorwaarden van de nucleaire overeenkomst die het twee jaar geleden met Obama heeft gesloten.

De kwestie van het al dan niet certificeren van de naleving door Iran is het begin, het midden en het einde van alle beleidsdiscussies van de VS over het nucleaire programma van Iran sinds het aantreden van Trump.

Ondanks dat Trump verklaarde tegen de deal te zijn, hebben zijn top-adviseurs, Minister van Defensie James Mattis en staatssecretaris Rex Tillerson, hem onder druk gezet om twee keer te bevestigen dat Iran zich aan de regels houdt.

Op het eerste gezicht zou het debat moeten gaan over de naleving door Iran met de concurrerende interpretaties in het gedrag van Iran. Feiten echter spelen in de praktijk een kleine rol in het gesprek.

De Iraniërs hebben aangekondigd, zodra de deal was gesloten, dat zij niet zouden toestaan dat VN-inspecteurs een nucleaire site mochten betreden die zij omschrijven als een "militaire installatie".

Dit heeft het hele inspectieregime uitgehold.

Immers, als Iran de inspecteurs van zijn nucleaire installaties kan blokkeren, kunnen inspecteurs immers niet weten of de nucleaire activiteiten van Iran in overeenstemming zijn met of in strijd zijn met de beperkingen die het in de overeenkomst heeft afgesproken.

Met andere woorden, Obama noch Trump heeft op geen enkele manier of op een geloofwaardige wijze de naleving van de Iraanse wetgeving kunnen certificeren, want de VS hebben geen idee van wat Iran doet.

En dat weet iedereen.

Aangezien iedereen dit weet, gaat het debat over de presidentiële certificering van de Iraanse naleving duidelijk níet over een naleving door Iran.

In plaats daarvan gaat het debat slechts over één ding: de realiteit.

Heeft de realiteit een plaats in het Amerikaanse beleid met betrekking tot de nucleaire overeenkomst met Iran? Want als de realiteit een rol speelt, dan kan Trump natuurlijk niet certificeren dat Iran zich aan de regels houdt.

Tot op heden hebben voorstanders van het blokkeren van de realiteit het debat gewonnen. In zijn getuigenis op dinsdag voor het Armed Services Comité van de Senaat, zei Mattis dat naar zijn mening het handhaven van de nucleaire overeenkomst in het belang is van de VS.

Voorzitter van de Joint Chiefs of Staff, Gen. Joseph Dunford vertelde wetgevers dat "Iran niet wezenlijk het akkoord schendt".

Volgens een rapport van AP heeft Trump dinsdag willen de nationale veiligheidsbeambten die bij het hercertificeringsproces betrokken zijn, nu de "Nuclear Agreement Review Act" zodanig wijzigen dat Trump de bevoegdheid wordt ontzegd om te bepalen of Iran zich al dan niet aan de overeenkomst houdt.

Volgens AP wordt de kwestie zo gekaderd als een manier om Trump te bevrijden van de verlegenheid de overeenkomst om de drie maanden te moeten certificeren.

Het ergste aan het hele debat over de certificering van een naleving door Iran is niet dat het waanzinnig is.

Maat dat het irrelevant is.

Het nucleaire pact van Obama is het nieuws van gisteren.

Obama's nucleaire overeenkomst met Iran gaf de Iraniërs alle voordelen vooraf. In ruil voor een handdruk ontving Iran 100 miljard dollar aan hard geld en directe buitenlandse investeringen. De internationale wapenmarkten zijn voor hen opengesteld. De internationale financiële markten hebben zich voor hen opengesteld.

Non-certificering zal het geld niet terug brengen.

Belangrijker dan de financiële voordelen die Iran al heeft behaald, en ook niet zal verliezen als de Verenigde Staten de certificaten zouden decertificeren, is het feit dat Iran dankzij de overeenkomst twee jaar de tijd heeft gehad om zijn kernprogramma vrij vooruit te helpen zonder zinvolle inspecties en zonder sancties.

En nogmaals, terwijl de Iraniërs vooruitgang hebben geboekt, heeft de VS de twee jaar oude overeenkomst telkens weer besproken alsof het er nog iets toe doet. Dit in plaats van een strategie te ontwikkelen om de toegang van Iran tot de nucleaire club te blokkeren.

Dit brengt ons bij bondgenoot Noord-Korea, die dankzij het waardeloze Amerikaanse beleid van de vorige regeringen al lid is van de nucleaire club.

Tijdens het getuigenis van Mattis op dinsdag zei hij dat ondanks het feit dat hij en Trump dreigen om Noord-Korea te vernietigen, Tillerson probeert om Noord-Korea te kalmeren, er toch geen tegenstrijdigheid is in het beleid van de regering.

Hij heeft in wezen gelijk. Aangezien beide beleidsvormen die worden besproken denkbeeldig zijn, of het nu gaat om militair optreden of om diplomatie, de verklaringen van de regering zijn zinloos.

Tenzij de VS bereid is om tienduizenden Zuid-Koreanen te slachtofferen in een Noord-Koreaanse artillerieaanval op Seoul als reactie op een Amerikaanse militaire aanval op Pyongyang, hebben de VS geen levensvatbare militaire optie om met Noord-Korea om te gaan. Aangezien de Trump-regering geen enkele aanwijzing heeft gegeven dat zij bereid is tot een dergelijke vernietiging in Zuid-Korea om het doel van de-nucleairisering van het Koreaanse schiereiland te bereiken, zijn haar bedreigingen over de vernietiging van Noord-Korea niet geloofwaardig.

Ook de zoektocht van Tillerson naar een diplomatieke oplossing is zinloos. Gedurende 24 jaar bereikten drie Amerikaanse regeringen een "historisch akkoord" na een "historische overeenkomst" met Pyongyang, en Pyongyang verbrak ze allemaal terwijl het naar de finishlijn van zijn kernwapenprogramma doorraasde.

Nu met een Kim Jung Un die waterstofbommen en ICBM's test en dreigt Guam te bombarderen, is er geen enkele kans meer dat de Amerikaanse diplomatie het beter zal doen dan in het verleden.

En zo is de VS terug waar het altijd geweest is. Het heeft maar één kaart om tegen Noord-Korea uit te spelen: China.

China is de enige speler die een einde kan maken aan de kernwapencrisis met Noord-Korea zonder oorlog. Maar om China te dwingen tot handelen heeft de VS veel meer invloed op de Chinezen nodig dan het tot nu toe heeft gedaan of bereikt.

De enige manier voor de VS om een oorlog met Noord-Korea af te wenden is dus door de concurrentie met China te laten escaleren op Amerikaanse voorwaarden.

Helaas, sinds Trumps senior-strateeg Stephen Bannon in augustus het Witte Huis verliet, heeft geen enkele hoge regeringsfunctionaris nog gewerkt aan het opbouwen van een invloed op China.

Terug naar Iran. Zo slecht als Noord-Korea is, het is in ieder geval een Chinese vazalstaat. Als Trump China een aanbod kan doen dat het niet kan weigeren, kan hij de strategische doelen van de VS bereiken zonder een verwoestende oorlog.

Iran daarentegen is geen vazal van iemand. Iran heeft zijn eigen vazalstaten.

En net zoals de Trump-regering niet in staat is om zich te onttrekken aan Obama's erfenis van begoocheling en mislukking met betrekking tot het kernwapenprogramma van Iran en Noord-Korea, zo kan of wil het zich ook niet afwenden van Obama's waanzinnige beleid richting de vazalstaten van Iran.

Overweeg Syrië.

In Syrië heeft de regering-Trump het beleid van Obama gehandhaafd van te doen alsof de meest gevaarlijke speler en ernstigste bedreiging voor de VS en haar belangen in Syrië de Islamitische Staat is.

Hoewel onder druk van Israël, is de regering begonen te praten over de dreiging van het Iraanse expansionisme in Syrië, heeft het toch geen beleid om Irans versterking te blokkeren. Hetzelfde geldt voor de opkomst van Rusland als regionale macht - ten koste van de VS - door hun inzet in Syrië.

Hoe slecht het Syrische beleid van de VS ook is, zijn beleid ten opzichte van Libanon is nog erger. In Syrië doet de VS gewoon alsof zijn vijanden niet bestaan, of, als ze wel bestaan, dat ze de VS niet bedreigen.

In Libanon werkt de VS samen met zijn vijanden.

In juni vertelde Lieberman aan de Commissie Buitenlandse Zaken en Defensie van de Knesset: "Vandaag de dag is het Libanese leger een ondergeschikte eenheid van Hezbollah en [de Libanese president] Michel Aoun is een [Hezbollah chef Hassan] Nasrallah-agent."

De beweringen van Lieberman waren geen theorie. Ze waren gebaseerd op verklaringen van Aoun zelf en van Libanese militaire bevelhebbers.

Maar de Amerikanen zullen niet luisteren naar wat de Libanezen zeggen, of zelfs maar zien wat ze doen.

In plaats daarvan blijven ze toegewijd aan hun fantasie dat de Libanese regering onafhankelijk is en dat de Libanese strijdkrachten geen dochter van Hezbollah zijn. Ter ondersteuning van deze leugen heeft de VS dit jaar het grootste deel van de 100 miljoen dollar aan geavanceerde wapens toegezegd en geleverd aan de door Hezbollah gecontroleerde LAF.

In augustus leverden de VS acht M1-A2 Bradley Fighting Vehicles. Volgens ambassadeur Elizabeth Richard van de Verenigde Staten waren zij de eerste van de 32 landen die aan het eind van het jaar klaar waren voor levering. De VS hadden ook M-4 aanvalswapens, houwitsers, granaatwerpers, machinegeweren, mortieren, hellevuurraketten, nachtzichtapparatuur en thermische zicht-technologie geleverd aan de vazalmacht van Hezbollah.

Zoals Tony Badran, analist uit het Midden-Oosten, constateerde, staan de wapens die de VS aan de LAF leverde "al bijna tien jaar consequent op de boodschappenlijst van Hezbollah".

En de VS bewapent niet alleen Hezbollah door middel van deze surrogaat. Zij vecht ook samen met Hezbollah via deze plaatsvervanger.

In augustus streden de speciale Amerikaanse troepen samen met de LAF-troepen om de controle van de Libanese grens met Syrië te ontworstelen aan de soennitische milities die aan de Islamitische Staat geassocieerd zijn.

De strijd was een gezamenlijke operatie van LAF-Hezbollah onder leiding van Hezbollah.

Al-Monitor's Nour Samaha citeerde een bron "dicht bij Hezbollah en de LAF": "Het Centrale Commando van de VS riep de Libanese legerchef op en vroeg hem medewerking te weigeren [met Hezbollah], om hem te vertellen dat, hoewel zij op de hoogte zijn van zijn medewerking, dit publiekelijk moet worden geweigerd."

Met andere woorden, het is niet zo dat het Pentagon zich niet bewust is dat het Hezbollah versterkt. Ze weten wat zij doen. Het is alleen niet de bedoeling dat het Amerikaanse publiek weet wat ze aan het doen zijn.

Dat brengt ons eindelijk bij de Palestijnen. Op dinsdag was het de Minister van Jeruzalem Zaken, Ze'ev Elkin, de eerste hoge minister die het beleid van Trumps regering ten aanzien van Israël en de Palestijnen publiekelijk bekritiseerde.

Elkin vertelde Yediot Aharonot dat Israël, ondanks de vriendelijke toon van de ambtenaren en de vruchtbare samenwerking met de overheid op een groot aantal andere gebieden, over de kwestie van de Joodse eigendomsrechten in Judea en Samaria, "zij op dezelfde weg lopen als de Obama-regering."

Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor het beleid van de Trump-regering ten aanzien van Fatah en de Palestijnse Autoriteit. Hoe open de PA-president Mahmoud Abbas ook staat tegenover zijn samenwerking met Hamas, en hoezeer hij ook honderden miljoenen dollars overmaakt op de bankrekeningen van terroristen, de Trump-regering blijft Abbas en de PA behandelen als gematigden en vredespartners. Nog erger, de regering dwingt Israël om hetzelfde te doen.

Het maakt niet uit waar je ook kijkt in de wereld, in het Midden-Oosten, in Azië, in Zuid-Amerika en in Europa, je ziet overal hetzelfde. De Trump-regering heeft de Amerikaanse toon in zijn buitenlandse zaken veranderd.

Maar inhoudelijk is er weinig veranderd.

Trump kan anti-Obama zijn. Maar zijn beleid geeft aan dat hij toch een tweede Obama is.

Bron: COLUMN ONE: Trump and Obama’s third term - Opinion - Jerusalem Post