Lt. Col. T. E. Lawrence was een Britse militair die naar Arabië werd gestuurd om het Turkse Ottomaanse rijk aan te vallen, dat eeuwen lang over deze gebieden had geregeerd.
Deze Lawrence van Arabië was nooit bekend geweest als niet een journalist in zijn voetsporen was mee gegaan en daar een verhaal over schreef en met lezingen Engeland rondtrok.
Het Ottomaanse rijk had in de Eerste wereldoorlog de Duisters gesteund en daarom werden ze door Engeland aangevallen. Lawrence voerde raids uit op spoorlijnen en steden met behulp van een stam met de naam Hashemites.
Voor de voormalige provincies van dat Ottomaanse rijk hadden de Britten bestuurders (marionetten) nodig die het land regeeerden.
Als dank aan de Hashemieten werden drie provincies van dat Turkse rijk, de één Koerdische, Soenitische en de Shi’itische, samen gevoegd tot land en gegeven aan de Hashemitische prins Feisal. De naam van dat land Irak.
De mensen in die provincies hebben elkaar altijd gehaat. Niemand kon ze samen brengen behalve de wrede dictator Saddam Hoessein. Deze kwam in de plaats van de koning.
Het zal nooit een democratische regering lukken om dit land bij elkaar te houden. De verschillen zijn te groot. Alleen zal men de Koerden geen eigen staat willen geven en ook de shi’iten geen theocratisch bestuur toestaan, zoals in Iran. Een mogelijke optie zal blijken te zijn om een verlichte dictatuur toe te laten.
Deze Hashemieten waren de ook de wachters van de steden Mekka en Medina maar werden door het ‘Huis van Saudi,’ het land uit gegooid.
Als compensatie daarvoor kreeg deze familie het Trans-Jordanië van de Britten die daarmee de Joden van een groot deel van het thuisland beroofden dat hun was beloofd in 1927.
Voor de Joden bleef slechts het westelijke deel naast de Jordaan over.
Maar ook dat was nog te veel, zo blijkt in de tegenwoordige tijd. ook de V.N besloot om daar nog delen af te halen.
Met al deze beslissingen is de basis gelegd voor de wereldwijde oorlog die komen gaat en de bijbel het Armageddon wordt genoemd.
Het is verbazingwekkend dat ondanks al deze ontwikkelingen en beslissingen toch het plan van God gewoon doorgaat. Ondanks alle tegenwerking van de Satan en zijn trawanten.
Israël
Israël heeft in dit proces grote fouten gemaakt in de strijd om het bestaan tegen de Palestijnen. Trans-Jordanie oostelijk van de Jordaan was dus het Palestijnse land geworden en het Westelijke deel was toegezegd aan de Joden, nadat hun dus TransJordanië was ontnomen door de Britten.
Toen Arafat de macht wilde grijpen in het oostelijke deel (Trans-Jordanië) gedurende de september oorlog in 1970 had Israël nooit Jordanië moeten steunen. Dan was er mogelijk oostelijk van de Jordaan een Palestijnse staat gekomen. Op datzelfde moment was dan ook waarschijnlijk het vluchtelingen-probleem opgelost.
Dit probleem de ‘vluchtelingen’ is namelijk de kern van het conflict. Als Israël zou toestemmen in de terugkeer (binnen de grenzen van Israël), dan zou het binnen enkele generaties door de enorme geboorte toename van de Palestijnen een minderheidsgroep zijn geworden in de eigen staat en dus een Palestijnse staat, waar ze zelf weer tweederangs burgers zouden zijn.
Daarmee zou het Joodse karakter van deze staat teniet zijn gedaan. Dit is ook het streven van de Arabieren.
Het was dus heel slim van Koning Hoessein dat deze de Westbank heeft afgestoten en verklaarde dat dit niet langer als deel van zijn rijk te zien, alhoewel hij dat tot dan toe wel claimde. Hij legde daarmee de bal in het Israëlische net.
In plaats van een Palestijnse staat aan de oostzijde kreeg Israël door de Oslo accoorden; een staat in wording aan de westzijde van de Jordaan. Dat was de tweede fout.
Arafat zat in Tunis in ballingschap nadat hij uit de Libanon was verwijderd en kreeg door deze accoorden de mogelijkheid om als aktieve vijand zich naast Israël te vestigen. Hij kon zo de intifada begeleiden incl. het afvuren van raketten, de onderdrukking van de Palestijnen en het vermoorden van Israëli.
Een staat alleen op de Westbank en met een deel zonder verbinding in de Gazastrook heeft geen levensvatbaarheid. Dat is dan ook niet het doel. Het doel is een staat vanaf de Jordaan tot de Middellands zee. Minder kan niet.
(Tekenend daarbij is dat de Min. van Buitenlandse zaken; Rice wil dat deze twee delen door landopgave van Isra&eunl; met elkaar worden verbonden. Op dat moment is het land Israë in twee delen opgeplitst.)
Op het moment dat Israël die mogelijkheid afsluit door niet in te gaan op de eisen van de Palestijnen gaat het ketel overkoken. Sharon noemt de periode vanaf 1993 toen de accoorden werden gesloten dan ook een permanente staat van oorlog.
Arafat had ook verwcht dat veel Joden zouden vluchten uit angst na het sluiten van de Oslo-accoorden.
Staat van oorlog. Dit mede gezien het feit dat de Palestijnen niets hebben uitgevoerd van wat was overeengekomen. De Palestijnen hebben de Joden ook nooit echt als een natie erkend en dus ook geen recht op zelfbestuur. Men was en is in gevecht.
Nu wordt het ook begrijpelijk waarom God van Israël (toen men naar het land Kanaän ging), eiste dat ze de oorspronkelijke bevolking zouden verdrijven en niet zouden laten zitten.
De wereld wijst het Joodse nationalisme af (want zionisme is racisme en deze resolutie is aangenomen door de Arabische meerderheid) en de wereld erkend het nationalisme van de Palestijnse staten; te weten de Westbank Gaza en Jordanië. Dit met de gedachte dat Joden een religieuze groepering is en geen volk.
Echter Israël zal het nooit zover laten komen dat men zich zal laten verdrijven omdat een groot deel van de bevolking weet dat er elders in de wereld geen plaats voor hen is dan alleen het dodenrijk.
Er zal dus een andere oplossing moeten komen. Het gebied daar is groot genoeg als men Jordanië er bij betrekt om een Palestijnse staat te stichten die ook levensvatbaar is en het probleem van de vluchtelingen oplost als men tot de erkenning komt dat oostelijk van de Jordaan het grootste deel van de Palestijnse staat ligt en westelijk het grootste deel van de Joodse staat.
Het is in de huidige gedachtengang erg vreemd dat er wel honderdduizenden Palestijnen mogen leven in Israël en dat er geen enkele Jood mag wonen in de Palestijnse gebieden.
Uit-ruiling van land en Joodse nederzettingen op de Westbank en de Gaza. Het omruilen voor problematische Palestijnse dorpen in Israël, zal dan leefbare staten moeten opleveren. Dit zou een erkenning zijn van de zwaar bevochten Joodse staat.
Als de Arabische wereld dit niet wil dan zal er geen oplossing komen.
Maar de bijbel leert ons dat er een leider komt die een dergelijke oplossing zal forceren. De vrede van de antichrist.
Wee dan de volgelingen van de enige God van Israël.